H διεκδίκηση του «καινούργιου» | ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ | Όλα στο προσκήνιο!

H διεκδίκηση του «καινούργιου»

Ως πολύφερνη νύφη παρουσιάζουν την έννοια του «καινούργιου» οι μονομάχοι για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ.

Το φαβορί βάσει των αποτελεσμάτων των εκλογών του πρώτου γύρου, αλλά και ελέω επιλογής Λοβέρδου, Νίκος Ανδρουλάκης, προτάσσει την ηλικία του και το «άφθαρτο» υπό την έννοια ότι δεν έχει φθορά από προηγούμενη συμμετοχή του σε θέση εξουσίας. Διεκδικεί να γίνει ο εκπρόσωπος του «καινούργιου» στο πάλαι ποτέ μεγάλο Κίνημα και στην Κεντροαριστερά με άρμα πρωτίστως το προαναφερθέν αυτό στοιχείο.

Από την άλλη, ο Γιώργος Παπανδρέου με το βαρύ πολιτικό όνομα και την μεγάλη πορεία στα πολιτικά πράγματα του ΠΑΣΟΚ και της χώρας (αρνητική ή θετική, επαφίεται στον καθένα να κρίνει), ευαγγελίζεται ότι φέρει νέες, καινούργιες ιδέες. Μονότονα επαναλαμβάνει σε δηλώσεις και συνεντεύξεις του προσφάτως, ότι παλεύει για τις ιδέες του οι οποίες συνίστανται εν πολλοίς στο «χτύπημα του πελατειακού κράτους, την συμμετοχική δημοκρατία, την ηλεκτρονική διακυβέρνηση» κι άλλα. Κι αυτός διεκδικεί την αποκλειστικότητα της έννοιας «καινούργιο». Εξυπακούεται όχι λόγω ηλικίας, αλλά λόγω ιδεών όπως εκτιμά.

Προσωπικά, και στις σελίδες μου στα social media, έχω πάρει ξεκάθαρη θέση υπέρ της επιλογής Ανδρουλάκη. Λόγω ηλικίας, άφθαρτου και δυναμικής. Ο ΓΑΠ όσες καλές προθέσεις κι αν έχει, όπως και ιδέες, που πράγματι έχει μερικές, κρίνονται από πολλούς ως ελάσσονος σημασίας, γιατί το παρελθόν καμιά φορά υπογραμμίζει ανεξίτηλα. Eίναι ζήτημα ειδικού βάρους δηλαδή, σύγκρισης.

Όταν σε κρίσιμες στιγμές για τη χώρα, απογοητεύεις ένα πλατύ εκλογικό σώμα της δύναμης του 44% (κι ο γράφων μέσα), υπόσχεσαι πολλά και πρωτόγνωρα και στην πορεία (ακόμα κι αν αναγκάστηκες από την αδράνεια των προηγούμενων), εφαρμόζεις ένα σκληρότατο πρόγραμμα που δημιούργησε όχι μόνο ύφεση, αλλά και αδιέξοδα, έχεις χάσει για πάντα το τρένο της Ιστορίας. Για την ίδια τη χώρα πρωτίστως και ύστερα για την Παράταξη.

Τα ίδια και χειρότερα έκανε κι ο Τσίπρας. Αποτέλεσμα; «Έκαψαν» το πολιτικό τους κεφάλαιο. Για τον κόσμο, είναι αδιάφορες οι δικαιολογίες που προβάλλονται για μια αποτυχία. Τον πολίτη τον ενδιαφέρει η συνέπεια μεταξύ λόγων- έργων και τελικά ο βαθμός αποτελεσματικότητας.

Κι εδώ που τα λέμε, ο Τσίπρας κι αν πρέσβευε- υποτίθεται- το καινούργιο. Σε ηλικία, αλλά και σε ιδέες νομίζαμε. Το τι πρέσβευε από ιδέες και τι φάνηκε ξεκάθαρα 4,5 χρόνια, δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε στο παρόν άρθρο.

Επομένως: Εάν τελικά η επιλογή για τους ψηφοφόρους του ΚΙΝΑΛ είναι ο Ν. Ανδρουλάκης, θα πρέπει να παλέψει πολύ για να πείσει στο μέλλον το εκλογικό σώμα ότι ΟΝΤΩΣ πρεσβεύει και φέρνει το «καινούργιο». Αναφερόμαστε πάντα στις ιδέες. Κι αυτό φαίνεται από το όραμα που έχεις για τον τόπο σε κάθε τομέα δράσης της πολιτικής. Επιπροσθέτως από το ποιος είναι τελικά ο πολιτικός αξιακός σου κώδικας, τα ηθικά προτάγματα και τέλος από τις επιλογές των συνεργατών σου. Σε όλα αυτά συνίσταται το καινούργιο και το διαφορετικό.

Κοντός ψαλμός…

Δημήτρης Κυριακού