«Παράδεισος» «;» στον εργασιακό Μεσαίωνα του κορωνοϊού

Όλοι μας έχουμε νιώσει στο πετσί μας τις επιπτώσεις της πανδημίας του κορωνοϊού η οποία μαστίζει εδώ και σχεδόν ένα χρόνο την καθημερινότητα μας με επιπτώσεις σε όλους τους τομείς της ζωής μας.

Αρχής γενομένης από τα εργασιακά τα οποία έχουν καίρια σημασία στην εξέλιξη και πορεία της ζωής μας, στην οικογενειακή συνοχή και διατήρηση της ύπαρξής της- σκεφτείτε απλά πόσα ζευγάρια χώρισαν μέσα σε αυτό το χρόνο- στην ψυχική υγεία του καθενός ανθρώπου με άμεσο αντίκτυπο τόσο σε προσωπικό αλλά και σε συλλογικό και κοινωνικό επίπεδο, όλα έχουν «αφεθεί» σε έναν χείμαρρο θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει κανείς δίχως τέλος με ελπίδα ανάκαμψης… σε Χ χρόνια.. ίσως.

«Ευτυχώς» όμως υπάρχουν και κάποιοι από εμάς οι οποίοι εργάζονται ή να το θέσω καλύτερα ,εργάστηκαν στην περίοδο του lockdown και δεν μπήκαν σε αναστολή εργασίας.

Και λέω ευτυχώς εντός εισαγωγικών γιατί ενώ οι περισσότεροι θα έλεγαν «Ω μπράβο τουλάχιστον εσύ εργάζεσαι…», η πραγματικότητα είναι… λιιίγο διαφορετική.

Πρώτα απ’όλα η ασυδοσία των εργοδοτών.

Θα μου πείτε δεν είναι καινούργιο, θα σας πω περάσαμε σε άλλο επίπεδο. Βλέπετε ο περιορισμός του ωραρίου εργασίας λόγω της πανδημίας με αυστηρά ωράρια που θα πρέπει να τηρούνται, σκλήρυνε τους εργοδότες μερικούς τόνους, ζητώντας μεγαλύτερη απόδοση από τους εργαζομένους στο φυσιολογικό πια ωράριο ώστε να μην πέσει η παραγωγικότητα, παρατηρούμε άλλες περιπτώσεις όπου η επιπλέον εργασία σταμάτησε να αμείβεται και σε αντικατάσταση αυτού κάποια στιγμή στο άχρονο ο εργαζόμενος να δουλέψει λιγότερες ώρες ώστε να σβηστούν οι επιπλέον που έκανε, περιστατικά υπερβολικής πίεσης- ειδικά ο κλάδος των supermarket και των courier επλήγη παρά πολύ καθώς υπερτετραπλασιάστηκε ο φόρτος εργασίας τους πάντα σε συγκεκριμένα χρονικά όρια – και με άλλα τόσα περιστατικά με τα οποία θα μπορούσε να γεμίσει αυτή η χρυσή «παραδεισένια» λίστα.

Δεν μπορεί να υπάρχει «ευτυχώς» για τους ανθρώπους αυτούς που πραγματικά σήκωσαν στα χέρια τους ολόκληρες οικονομίες κρατών μέσα στην πανδημία.

Και φυσικά δεν μπορεί να αποκαλείται παράδεισος η εργασία σε αυτές τις εποχές, τις εποχές που εκμεταλεύτηκε ο εργασιακός μεσαίωνας για να δώσει ένα ακόμη ρεσιτάλ καταπάτησης των εργασιακών δικαιωμάτων και να παρουσιάζεται στην κοινωνία μέσω των φερέφωνων του ή και μέσω διαφημίσεων πως είμαστε τυχεροί!

Σε τί τυχεροί;

Που εργαζόμαστε ακόμα πιο σκληρά για να βγάλουμε δουλειά 12 ωρών σε 8;

Που αν εργαστούμε παραπάνω θα πάρουμε κάποια στιγμή ρεπό ή μειωμένο ωράριο αν το πάρουμε ποτέ;

Που μοχθούμε και υπάρχει συνεχώς από πάνω μας το επικριτικό βλέμμα του εργοδότη με την απειλή στο στόμα’ θα σε βγάλω σε αναστολή!’- κανονικά θα έλεγε ‘θα σε στείλω σπίτι σου!’ απλά δεν μπορεί γιατί του το απαγόρευσαν;;

Που μας βγάζουν σε αναστολή εργασίας με σκοπό να αναζητήσουμε αλλού εργασία για να γλιτώσουν αποζημιώσεις;

Αγαπητοί μου φίλοι ο εργασιακός μεσαίωνας ζει και βασιλεύει και δυστυχώς βρήκε έναν ακόμη σύμμαχο στο κοινωνικό έργο που επιτελεί.

Ένα ευχαριστώ για τους εργαζόμενους δεν είναι αρκετό και όσο ουτοπικό και αν ακούγεται το πραγματικό ευτυχώς θα έπρεπε να περιέχει ανθρώπους που μοχθούν για τον εαυτό τους και όχι για να γεμίσουν οι τσέπες λίγων.

Το ευτυχώς εκεί, σαν παράγωγο της λέξης ευτυχία θα ήταν η πραγματική έκφραση του ότι ο άλλος εργάζεται και θεωρείται τυχερός.

Θεωρείται.. γιατί στην πραγματικότητα όλο και κάποιοι πάλι κάτι θα σκαρφιστούν για να ελέγχουν την ευτυχία του συνόλου.

Και ο πίθος των Δαναήδων δεν θα ξεχειλίσει ποτέ…

Χρήστος Αναγνώστου