Αθήνα και πάλι Αθήνα... | ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ | Όλα στο προσκήνιο!

Αθήνα και πάλι Αθήνα…

Ξυπνάς νωρίς (όπως έλεγε και στο άσμα του ο Αλουπογιάννης) σε ένα διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας. Για την ακρίβεια πιο κέντρο δεν γίνεται. Μπορεί να είναι πρωινό Μεγάλου Σαββάτου, όμως η ησυχία είναι κάτι παραπάνω από μια απλή ησυχία! Πιστέψτε με, το να ζεις στο κέντρο της Αθήνας και να λες «τι ήσυχα που είναι σήμερα», είναι κάτι ιδιαίτερα σπάνιο, ακόμα και για τις Κυριακές.

Αναρωτιέσαι… Τι στο καλό να έχει γίνει; Γιατί να έχει τόσο ηρεμία στο κέντρο της πόλης-έκτρωμα, σύμφωνα με την πλειονότητα των κατοίκων της; Δεν αργείς να απαντήσεις. Μα, οι κάτοικοι που χυδαιολογούν εις βάρος της και που εύχονται κάθε τρεις και λίγο να φύγουν από την ανυπόφορη αυτή πόλη, έχουν αποχωρήσει για τα χωριά τους. Βέβαια, οι ίδιοι που τα λένε αυτά, είναι τόσο ενοχλητικοί όταν πηγαίνουν στα χωριά και στις πόλεις της επαρχίας από όπου κατάγονται, που οι ντόπιοι στις περιοχές αυτές, παρακαλούν να περάσουν οι ημέρες για να τους ξεφορτωθούν!

Και κάπου εδώ τίθεται το ερώτημα… Μα, αφού δεν τους αρέσει η Αθήνα και η «κατάντια» της, γιατί εξακολουθούν να μένουν σε αυτή; «Για τις δουλειές», θα απαντήσει κάποιος. Αλήθεια; Στην περίοδο της κρίσης έμεινε κάποιος στην Αθήνα για τη δουλειά του; Δεν είναι λίγοι εκείνοι που αφήνουν περιουσία στις επαρχιακές πόλεις και τα χωριά τους για να έρθουν στην Αθήνα. Σπίτια, χωράφια και πολλά άλλα. Αλήθεια, τόσο άσχημα θα ήταν να εκμεταλλεύονται την περιουσία τους;

Σε ένα θέμα που είχα κάνει πριν από χρόνια για μια εφημερίδα στην οποία εργαζόμουν και αφορούσε στα ΧΥΤΑ, μιλούσα με άνθρωπο της κοινότητας πόλης λίγο έξω από την Αθήνα. Λίγο πριν από τα 40 ο άνθρωπος και με φανερή την ποιότητα ζωής που του χαρίζει η ηρεμία σε μια περιοχή μακριά από την Αθήνα, όταν τον ρώτησα για το αν οι παππούδες ή οι νέοι παραχωρούν τα χωράφια τους, μου απάντησε το εξής: «Οι παππούδες που μου λες, δεν δίνουν τη γη τους. Ξέρουν ότι στα δύσκολα θα φυτέψουν κάτι, θα φάνε ή θα βγάλουν το μεροκάματό τους. Οι συνομήλικοί μας, πουλάνε τα πάντα για να φύγουν στην Αθήνα. Και τι κάνουν; Αν βρουν δουλειά, δουλεύουν για 10-12 ώρες και παίρνουν 700 με 800 Ευρώ. Εγώ έχω 2-3 χωράφια και βγάζω ό,τι κι εκείνοι, μόνο που το η ποιότητα της ζωής μου εδώ, δεν συγκρίνεται με τη δική τους».

Και έρχομαι να συμπληρώσω… Αν όλοι όσοι βρίσκονται με το «ζόρι» στην Αθήνα έφευγαν, αυτόματα δεν θα δημιουργούνταν νέες θέσεις εργασίας στην επαρχία; Δεν χρειάζεται όλοι να κάνουν δουλειά γραφείου. Δεν γίνεται να αξιοποιηθούν όλα τα πτυχία (μην ανοίξουμε και την κουβέντα για την πραγματική τους αξία, αλλά και για εκείνη των μεταπτυχιακών) και σίγουρα η ζωή όλων θα γίνει καλύτερη.

Αυτό που οι εχθροί της Αθήνας δεν έχουν καταλάβει είναι πως η Αθήνα «κατάντησε» έτσι για να μπορέσει να τους χωρέσει. Ποταμοί όμως ο Ιλισσός, χείμαροι όπως εκείνος που υπήρχε στην Πλατεία Βάθη, δάση όπως εκείνο που υπήρχε στη Φωκίωνος Νέγρη, νησιά μέσα στην πόλη τα οποία εξαφανίστηκαν (googlaρε Βατραχονήσι), δεν θα μας είχαν κουνήσει μαντήλι αν εκείνοι και οι πρόγονοί τους είχαν αράξει στα χωριά τους και φυσικά δεν θα είχε αλλάξει και σε τόσο μεγάλο βαθμό το κλίμα της Αθήνας.


Όχι… Δεν με ενοχλούν οι άνθρωποι που ζουν στην Αθήνα και προέρχονται από άλλες πόλεις. Με εξοργίζουν αυτοί που μιλούν με άθλια λόγια για την πόλη μου. Αυτοί που μόλις βρουν διήμερο κενό τρέχουν πίσω στα χωριά τους για να πάρουν καθαρό αέρα και να φύγουν από αυτή την εφιαλτική πόλη. Την τσιμεντούπολη, όπως λένε. Αλήθεια, αν όλοι έχουμε χτυπηθεί τόσο πολύ από την κρίση, γιατί στις εξόδους από την Αθήνα γίνεται πανζουρλισμός αυτές τις ημέρες. Μήπως…  λεφτά υπάρχουν τελικά;

Και για να κλείσουμε… Αν δεν αρέσει σε κάποιους η Αθήνα, δεν τον κρατάει κανείς. Ας φύγουν όλοι μήπως κι εμείς καταφέρουμε να κερδίσουμε την πόλη μας πίσω.

Κυριάκος Ζαράνης